حالم خیلی بده...

دوست دارم بالا بیارم اما یه چیزی تو گلوم گیر کرده....

باورم نمیشد آدما میتونن انقدر پست باشن....

دلم برای آدمیت بعضی به ظاهر آدم بد جور تنگ شده....

کاش میشد به عقب برگردم...

حاظرم میزـسمت ـحقوق و.... همرو بدم به اونایی که حاظرن برای بدست آوردن اینا همه چیزو زیر پا له کنن حتی شرافت و انسانیتو...

کاش میشد بالا بیارم تمام بدیهارو....

بشقاب غذارو گرفتم دستم و نشستم جلوی تلویزیون.مثل همیشه که عادت دارم روی کاناپه چهار زانو بشینم پاهامو جمع کردم و بشقابو گرفتم دستم.مجبور بودم با یک دست غذا بخورم.کمی تردید برای نشستن ، شنیدن و دیدن اخبار و رفتن پشت میز و فقط شنیدن اخبار داشتم که حیاتی شروع کرد به خوندن خبر و گفتن از اوضاع غزه.بشقاب غذا هنوز تو دستم بود و چشمام مبهوت تصاویر.تصویر اجساد بچه هارو که دیدم بشقاب غذامو گذاشتم کنارم و برعکس تمام لحظاتی که دوست ندارم کسی اشکمو ببینه گریه کردم. برای فرار از دیدن  جنازه هابشقاب غذارو برداشتم که برم یه جای دیگه  اما غذام یخ زده بود.حس کردم غذای یخ زده من مثل بدن های یخ زده بچه های غزست.دیگه دوست ندارم هیچ وقت چهار زانو بشینم جلوی تلویزیون،شام بخورم و اخبار ببینم و بشنوم.

دیگه دوست ندارم کسی اشکمو ببینه.دیگه دوست ندارم با کسی سر فلسطین و مردمش بحث کنم.دیگه دوست ندارم به این فکر کنم که عربهای فلسطین چه برخوردی با ما شیعه ها دارن.دوست  ندارم بشنوم که مجرو حای غزرو آوردن بیمارستان چمران و اونا دشمنی خودشون با ما شیعه ها بیان کردن و راوی این حرف کسیه که دوست داری به حرفاش شک کنی اما ایمان داری که دروغی در کار نیست و شنونده واقعیت تلخی هستی.

دوست دارم تنها تصویر و تصورم از غزه و  فلسطین چهره معصوم بچه هایی باشه که بی گناه و بی دفاع کشته شدن.

 

اولین سایتی که هر روز صبح باز می کنم عصر ایران هست.عادت،دلبستگی یا....نمی دونم علتش چیه اما عادت کردم و دلبستگی دارم.نمی دونم چرا امروز اول رفتم سراغ ایسنا.بازش که کردم صفحه رو بالا پایین کردم تا ببندمشو برم سراغ سایت خودم که یک لحظه مبهوت شدم.

یک خبر و بهت من ،نوشته بود استاد منوچهر لطیف بامداد امروز بر اثر...در  بیمارستان.............

باورم نشد.بلند به سردبیر گفتم :نوشته آقای لطیف فوت کرد ه که سردبیر خبرو تأیید کرد.نمی دونم چرا منتظر بودم که بشنوم نه.

یاد روزایی که تو تحریریه دیدمش افتادم.یاد کلی خاطره افتادم.یاد روزی که دیر اومد جلسه اعضای تحریریه و گفت منو ببخشید شیمی درمانی داشتم و من چقدر از دیدن چسب روی دستش ناراحت شدم .

یاد آخرین نصیحتی که کرد.یاد مهربونیش.من فقط چند ماه افتخار همکاری با آقای لطیف رو داشتم اما کلی خاطره خوب ازش دارم.از صبح دلم گرفته.از صبح افسوس می خورم.نمی دونم چرا تو این چند ماه بهترین همکارامو به بهانه های مختلف دارم یکی یکی از دست میدم و دارم تنها میشم.

اما خوشحال هستم که هر کودومشون یه جایی هستن اما فوت استاد....

مرگ تلخ ترین تجربه ای که تو زندگیم داشت،خیلی تلخ.

 

مدت زیادی از اومدنش به محل کارم نمیگذره،اما بر عکس خیلی از همکارام که حتی به چهرشونم نگاه نکردم جذب رفتارش شدم.

نمیدونم چرا اما حس می کردم این یکی جاش اینجا نیست و اشتباهی اومده .به یکی از همکارام هر روز می گفتم که یه اشتباهی شده.مثل اینکه یک سوزن و نخ بگیری دستت و بخای زورکی یکیو بدوزی به یک جایی، اما مثل وصله ناجور میشه.

با بهانه و بی بهانه باهاش صحبت می کردم ،تا اینکه از هفته قبل فرصتی پیش اومد که تنها باهاش صحبت کنم.هر روز وقت نهار فقط سلامی می کردم و خسته نباشیدی  جواب می گرفتم.

تا اینکه هفته پیش  شنبه ناهار خوری نرفتم.روز بعد تلفنم زنگ که خورد انتظار تنها کسیو که نداشتم همین همکارم بود.

پرسید:دیروز که نیومدین از همکارای تحریرریتون پرسیدم گفتن روزه هستین و ناهار نمیایید پایین ،امروز ناهار می خورین؟

گفتم:نه امروزم نمیام.اما ممنون که به فکر من بودین.

گفت:ناهار براتون نگه دارم.وقت افطار بیایین پایین .

وقت افطار رفتم غذاخوری محل کارم.غذامو گرم کرده بود و منتظرم بود.برخوردش و مهربونیش منو یاد مادرم انداخت با تمام دلواپسی هاش.

طی این چند شب که فرصتی شد تا از نزدیک باهاش صحبت کنم دیدیم جزو اون آدماییه که از بد حادثه اینجا گرفتار شده.خانمی با تحصیلاتی بالاتر از من که ظرفای نهار منو همکارامو میشوره.همکارایی که ....

مثل خیلی از خانمها تو چند جلسه اول صمیمی نشدیم و رابطمون  خیلی محترمانه و مثل دو تا همکار بود.با اینکه چندین بار تأکید کرد که من خبرنگار نیستم که همکار شما باشم و من فقط خدمتکار این مجموعه هستم. اما من این حرفشو هم گذاشتم به حساب همون متانت و بزرگواریش وبهش گفتم خوب همکار نباشین پس مامان میشینا، و این کلام من وادارش کرد که کلمه همکارو قبول کنه.

دیشب برای این که من تنها نباشم و وقت افطار احساس غربت نکنم(البته من هیچ وقت احساس غربت نمی کنم) خانم همکار روزه گرفته بود،فقط برای همراهی با من.نمیدونم چی شد که گفت: میخای عکس شوهرمو نشونت بدم.

گفتم:بله.خوشحال میشم ببینم البته بیشتر از اینکه دیدین عکس منو مجذوب کنه اشتیاق همکارم برای نشون دادن عکس برام جالب بود.

قبل از نشون دادن عکس شوهر مرحومش گفت:شوهرم خیلی زیبا بود.هزار ماشاالله ،ببینش

بزنم به تخته و شروع کرد قربون صدقه شوهرش رفتن.انگار نه انگار که داره در مورد یک مرده صحبت میکنه.

عکسو که از دستش گرفتم یه کم شوکه شدم.راست می گفت.شوهر مرحومش مرد فوق العاده زیبایی بود.از اون زیبایی هایی که ساعتها میتونی بدون خستگی محوش بشی و حتی پلکم نزنی.

بهش گفتم:خیلی زیبا بود.اخلاقشم؟

گفت:نه زیاد.البته اون اوایل خیلی بد اخلاق بود.بعدها بهتر شده بود.

زیاد نتونست اشکاشو پنهان کنه و خیلی راحت گریه کرد.برای مردی که بیست سالی میشه فوت کرده،برای مردی که از روز اول ازدواج میدونست بیماره و زیاد زنده نمی مونه.

اشکاش و عشقی که هنوز مثل روزای اول گرم بود حس عجیبی بهم داد.

عکسو ازش گرفتم تا دوباره نگاه کنم.

گفتم:بهتون حق میدم که بعد از همسرتون دیگه ازدواج نکردین.تا روزی که عشقی تو دلت زندست و دفن نشده نمیشه یکی دیگرو وارد کرد.

گفت:هیچ وقت نتونستم یکی دیگرو جایگزین همسرم کنم.نتونستم مرد دیگه ای رو انقدر دوست داشته باشم.

از دیشب یه جورایی بهش حسادت می کنم و برای خودم دعا می کنم که منم بتونم دوست داشتن واقعیو یاد بگیرم.

 

سلام

روزی که شروع به نوشتن تو این وبلاگ کردم با خودم قرار گذاشتم که فقط دست نوشته های خودم و حرف هایی که جایی برای گفتنش ندارم رو بنویسم.

اوایل راحت می نوشتم اما چند تا اتفاق منو از نوشتن دور کرد و حتی فرصت خوندن وبلاگ دوستانی که به من و نوشته هام لطف داشتن رو  نداشتم.

شاید باور نکنید اما این مدت من فقط نقش کزت تو داستان بی نوایان رو ایفا کردم و هنوز هم این داستان ادامه داره اما با تمام مشقات دوباره می نویسم و امیدوارم باز هم منو مورد لطف قرار بدین.

البته منهای کار زیاد نداشتن رایانه هم مزید بر علت شد.من هر چقدر زود کارهام رو انجام میدادم تا بتونم بنویسم اما بازم یک کار دیگه و منم مظلوم ..............

دلم برای همه دوستانم تنگ شده و تلاش می کنم کم کاری ناخواستمو جبران کنم.

البته هفته پیش یک مطلبی که به نظرم جالب بود نوشتم اما یک غفلت باعث شد نوشتم ذخیره نشد و.........

خوب تا اینجا فکر کنم دلتون برام کباب شد و بازم نوشته هامو می خونید.سعی می کنم خیلی زود پستی بذارم که بتونم محبت تک تک دوستای خوبم رو جبران کنم.

 پی نوشت:هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستم.

دلم را سپردم به بنگاه دنيا

 

برای تو گفته بودم همه چیز را تا انتهای زندگی.
گفته بودم که نور امید ، تنها از روزنه عشق تو عبور می کند.
گفته بودم که کویر دلهای غم زده ، تنها با یک قطره اشک تو سیراب می شود.
برای تو گفته بودم همه چیز را.
گفته بودم چشمان من جز تو دیگری را نمی بیند.
گوشهایم جز طنین صدایت ، چیز دیگری را نمی شنود.
برای تو گفته بودم.
اکنون می گویم:
تا دریای عشقت ، تا ساحل چشمانت ، تا رنگ آبی صدایت ، راهی دراز است.
و پاهایم ، مرا یاری نمی دهند.
دیگر مرا تا سر کوچه خیالت هم نمی رساند.
برای تو گفته بودم که دوستت دارم